MV Agusta Dragster RR test: Een foto zegt meer dan 1000 woorden

14-06-2015

Zelden heb ik zo uitgekeken naar een test. De “gewone” Dragster werd vorig jaar geïntroduceerd en gooide meteen hoge ogen met het extreme uiterlijk en bovendien waren de journalisten over het algemeen lovend over de rij-eigenschappen. Man man man wat heb ik zelf ook zitten kwijlen bij plaatjes en teksten van en over de Dragster en als je dan denkt dat het allemaal niet extremer kan, komen de Italianen uit Varese dit jaar met de Dragster RR. Nóg extremer, nóg duurder, nóg meer vermogen en nóg vetter. En dan vergeet ik vast nóg wel iets.

Kriebels

Het zal je dus niet verbazen als ik een beetje zenuwachtig ben als ik de sleutels van de MV in m’n handen gedrukt krijg en ein-de-lijk de kans krijg om deze klein ogende machine een week lang helemaal voor mezelf te hebben. De Dragster oogt niet alleen klein, hij ís ook klein. Ondanks zijn zithoogte van 811mm, wat vrij normaal is, is bijvoorbeeld de wielbasis kleiner dan dat van de Kawasaki Z300 die we laatst getest hebben. Maar laat ik even een stapje terugnemen en gewoon kijken naar wat er voor m’n neus staat. Eerder dit jaar heb ik me op de Motorbeurs al staan vergapen aan de RR maar nu, buiten in het zonlicht, is het een waar schouwspel van schoonheid, porno en brute kracht. Het eerste wat me te binnen schiet is de film Scarface, absolute aanrader overigens als je die nog niet gezien hebt. Degenen die ‘m wel gezien hebben begrijpen denk ik wel wat ik bedoel. De Dragster, zeker in deze kleurstelling, zou perfect passen in het sfeertje in Miami van de ‘eighties’ waar het allemaal draait om pronken, sex en schoonheid. Macho man Tony Montana, de hoofdrolspeler, zou er zeker eentje in zijn garage zetten, stel ik mij zo maar even voor.

Schoonheid

Voor deze alinea weet ik eigenlijk niet waar ik moet beginnen, de details van deze motorfiets zijn zo goed op elkaar afgestemd dat het lastig is om er eentje tussen uit te pikken en daar te beginnen. Dus laat ik het mezelf simpel maken door achteraan te beginnen met het spatbord, om het zo maar even te noemen. Het is natuurlijk allang de functie van een simpel spatbord ontstegen aangezien het niet alleen de rijder beschermt tegen opspattend water maar de motor ook voorziet van het nummerbord en knipperlichten. Ondanks dat je zou kunnen zeggen dat zo’n taartschep niet heel mooi is, is het wel de mooiste oplossing om te voldoen aan de regelgeving waaraan ook MV Agusta zich moet houden. Dan het achterwiel, dat met z’n 200mm echt een joekel van een achterband is. Zeer indrukwekkend om te zien. Het volgende prachtige kenmerk dat samen met de band het wiel vormt is de velg. De met de hand gemaakte lichtgewicht geanodiseerde rode naven, zwarte aluminium spaken en melkwitte velgen zijn een combinatie om je vingers bij af te likken. Zelfs al zijn de melkwitte velgen niet mijn ding en waarschijnlijk een verschrikkelijke klus om schoon te houden, moet ik toegeven dat deze combinatie botergeil is. Verder met het kontje van de Dragster, in mijn ogen dátgeen waar het bij deze bike om draait. Ik ben een billen man en deze derrière is in mijn ogen een beetje het equivalent van de billen van Rihanna in ‘real life’. Ik durf wel te stellen dat de RR op dit moment het mooiste achterwerk heeft dat je zou kunnen kopen maar ik laat de plaatjes verder voor zich spreken. Mocht je een betere weten, laat me dat alsjeblieft weten door te reageren onderaan de test!

Vervolgens de uitlaten die we kennen van de MV Agusta F3 675 en Brutale 675 die we eerder hebben mogen testen. ‘Never change a winning team’ of in dit geval design moeten ze hebben gedacht in Italië en ik geef ze geen ongelijk; prachtige orgelpijpen! De tank is gespoten in een watertandend mooie combinatie van rood en wit, ik hoop dat je beeldscherm de kleuren kunnen overbrengen want dit is een spuitwerk meesterstuk en kan wat mij betreft regelrecht het Rijksmuseum in. Als we dan kijken naar het display valt dat eigenlijk een beetje tegen. Er wordt nog steeds gebruik gemaakt van het verouderde scherm met té veel informatie, gelukkig is de nieuwe Turismo Veloce wel al uitgerust met een ‘state of the art’ display en blijft MV in ieder geval vernieuwen. De spiegels maken het stuur erg breed wanneer ze zijn uitgeklapt maar toch is ook dit concept in mijn ogen mooier dan normaal gemonteerde spiegels, zeker als je je bedenkt dat je ze eventueel kan inklappen. Dat stuur zit trouwens vast aan het frame door middel van een zeer elegante kroonplaat, zoals we dat gewend zijn van MV Agusta. Als laatste wil ik nog even de  Marzocchi voorvork aanstippen, die uitgevoerd is in sexy rode kleur die het geheel precies complementeert. Voor de rest zou ik willen zeggen, laat de foto’s voor zich spreken! Die zeggen immers meer dan duizend woorden.

Vlammen!

Ik krijg nog een aantal ‘tips & tricks’ mee zoals het selecteren van de rijmodus (“maar je laat ‘m waarschijnlijk toch alleen in de Sport stand staan”) en het uitschakelen van de traction control (“maar die zou ik lekker aan laten staan”). Voor de rest eigenlijk business as usual; “hou het rubber op de weg en geniet ervan”. Ik heb zo’n idee dat dat helemaal goed gaat komen! M’n been over de Dragster RR heen zwaaien kost me niet veel meer moeite dan m’n been over zo’n Amsterdammertje heen zwaaien. Zodra ik m’n kont laat rusten op het zadel valt me op dat dat ding steenhard is. Zo hard dat ik benieuwd ben hoe me dat gaat bevallen tijdens de toerrit van 170km die dit weekend gepland staat. Maar goed, dat is van latere zorg. Eerst maar eens richting huis en dat betekent een ritje van 60km over de snelweg. Het indrukken van de startknop brengt de 798cc grote drie cilinder tot leven en de drie orgelpijpen produceren een rauw, luid en metaalachtig geluid waar ik persoonlijk van hou, maar toch besluit ik m’n oordoppen in te doen. Ik moet nog wel even door met m’n oren, als het goed is. Anyway, het is een mooie dag dus ik besluit de motor gelijk in de sport stand te zetten want ik wil de RR van z’n beste kant zien. Dat kan overigens alleen als je motor gestart is aangezien je de modus selecteert met de startknop. Zeer eenvoudig, helaas is dat over de rest van de bediening niet te zeggen. Om dat onder de knie te krijgen moet je toch even de tijd nemen en niet al rijdend dat proberen uit te vogelen. Ondanks dat de Dragster met de verschillende modi hetzelfde vermogen levert, is de manier waarop de 140 paardjes aan het werk worden gezet een wereld van verschil. Althans, dat is me verteld en daar wil ik dus zo snel mogelijk achterkomen. Ik selecteer de eerste versnelling, laat de koppeling opkomen en probeer met een fluwelen ‘touch’ de gashendel te beroeren. Toch heeft de fluwelen ‘touch’ als gevolg dat het blok alsnog flink wat toeren maakt oftewel; zeer gevoelige gasreactie. Staat genoteerd. Wegrijden gaat kinderlijk eenvoudig als in, het kost de Dragster absoluut geen moeite om de droge 168kg van z’n plaats te krijgen. Mij kost het in ieder geval wel wat moeite om er niet meteen als een maniak vandoor te gaan dus schakel ik snel op naar de tweede versnelling. Door middel van de quickshifter die ik overigens ook kan gebruiken om naar beneden te schakelen, hoe gaaf is dat? Ik waan me als een echte coureur als ik de snelweg oprij vanuit de eerste versnelling en simpelweg de versnellingspook omhoog duw tot de zesde versnelling. De computer regelt zelf dat er voldoende tussengas wordt gegeven waardoor ik het met koppeling niet beter en/of soepeler zou kunnen doen. Dit is niet de eerste keer dat ik een quickshifter gebruik om omhoog te schakelen maar wel om omlaag te schakelen. Dus: eerste afrit eraf en proberen die hap! Iemand moet het doen dus laat diegene mij dan maar zijn. In eerste instantie wilt de Dragster RR niet naar z’n vijf maar wat blijkt; de gaskraan moet dicht. Vrij logisch en wederom regelt de ECU van de MV perfect de hoeveelheid tussengas en is het vervolgens rochelen en gorgelen te over, zó’n dik geluid.

Extreem

Zoals ik tussen neus en lippen door al vermeldde is het de bedoeling dat er een toerritje van zo’n 170km wordt gereden door de provincie Utrecht, een ideale manier om de MV écht te leren kennen. Voorafgaand is iedereen gevraagd van tevoren te tanken en daar blijkt de Dragster geen uitblinker in efficiëntie met een verbruik van 1:12,5. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik van elke  gelegenheid gebruik heb gemaakt om de 140 paardjes eens goed wakker te schudden. Omdat de tocht voornamelijk over kleine dijkjes en achteraf weggetjes zal leiden besluit ik ook eens de Normal modus te selecteren voor een wat minder ‘alles of niets’ gasreactie. Helaas kan ik dan niet gebruik maken van de quickshifter maar wordt de traction control wel wat sneller actief, geen onprettige gedachte bij dijkjes potentieel bezaaid met grind en weet ik veel wat. Ik wil hier nu niet een broodje aap verhaal ophouden dat het opeens een tamme hamster is geworden maar het is wel een groot verschil met de van steroïden doordrenkte stier die Dragster RR heet, wat net zo goed een eenwieler had kunnen zijn. Best prettig dus om te weten dat afwisseling tot de mogelijkheden behoort en de eerste kilometers brengen ons via Schiphol-Oost en Amstelveen-Zuid richting Vinkeveen op een uiterst plezante wijze. Het zadel blijkt eigenlijk zeer prettig, ik houd ervan tenminste, en de benen krijgen meer dan genoeg ruimte om de knieën in een comfortable hoek te dwingen. Groot nadeel van de spiegels met filerijden is echter dat deze de MV nogal breed maken en ze rijdend inklappen is zo eenvoudig nog niet vanwege het stroeve scharnier. Iets om zeker rekening mee te houden. Het bochtenwerk is werkelijk uitmuntend want door de extreem korte wielbasis (korter dan de Z300!) is ‘ie extreem wendbaar en dat is op deze bochtige weggetjes met korte bochten een uiterst strakke combinatie. Tel daarbij de stevige 43mm Marzocchi voorvork en de Sachs schokdemper op en de Dragster RR laat zich kinderlijk eenvoudig op elke manier in elke bocht plaatsen en blijft bovendien als een trein op rails de aangegeven koers vervolgen. Je voelt dat de MV meer kán maar het prettige van deze rijmodus is dat het niet móet en een toerritje is met de vriendelijke gasreactie, comfortabele zithouding en snaarstrak rijwielgedeelte opeens prima vol te houden en bovendien hartstikke leuk.


Leuk en aardig allemaal maar ik mis het quickshiften en dus selecteer ik weer de Sport stand en potverdorie, dat vermogen kómt er toch met een klapper uit. Een beetje alsof Usain Bolt en Cristiano Ronaldo een baby zouden krijgen, die vervolgens een spuit rabiës naar binnen gewerkt krijgt om ‘m nog wat extra op te fokken. Maar oef, wat is het verslavend om elke keer het gas vol open te trekken en door die versnellingen heen te knallen. In de specificaties van de Dragster RR staat dat ‘ie beschikt over wheelie controle maar van het beperken van wheelies merk ik niets want of ik nou in z’n eerste of tweede versnelling gas geef, het voorwiel komt frivool los van de grond. Dus concludeer ik maar dat als de wheelie controle er niet was geweest, ik allang op m’n rug had gelegen en zonder dat ik het merk eigenlijk perfect z’n werk doet. Nu de gang er wat meer in zit blijkt ook dat de MV, ondanks die extreem korte wielbasis, ook in snelle bochten zeer stabiel is, iets wat me blij verrast. Een noodstop voor een familie eendjes blijkt ook geen probleem, de vette 320mm grote Brembo remmelarij brengt het geheel met een stevige ‘bite’ tot stilstand waarbij de ABS over mijn schouder meekijkt om te zorgen dat het rubber ook daadwerkelijk op de weg blijft.

Head-turner

De route brengt ons verder via Loosdrecht en Breukelen weer langzaamaan richting Haarlem waar werkelijk ie-der-een wel even omkijkt. De MV maakt indruk. En daar moet je natuurlijk maar net van houden, dus mensen die niet graag in de belangstelling staan of een beetje ‘socially awkward’ zijn doen er misschien goed aan een andere motorfiets te overwegen. Leuk detail; zelfs als ik een meter of 20 van de motor vandaan zit met m’n helm naast me komt toch nog iemand een praatje maken. En niet omdat ik persé nou zo leuk ben om mee te babbelen; de Dragster RR heeft toch wel echt de X-factor. Nog een leuk detail doch wellicht minder interessant; m’n kont heeft het zadel overleefd en niet andersom! Als ik een paar dagen weer richting de importeur rijd om de MV in te leveren en voor de laatste keer tank valt dat alleszins mee: 1:17,4 over de snelweg is geen verkeerde score. Geen negatieve punten dan? Jawel, er zit een vreemde trilling in de rechter stuurhelft waardoor na een uur snelweg rijden m’n hand aanvoelt alsof ‘ie slaapt. En een passagier meenemen is lastig (lees: doe maar gewoon niet) waardoor je in die zin enigszins beperkt bent. Met een prijs van €18.090,00 kan je de Dragster RR ook moeilijk goedkoop noemen. Het laatste ‘negatieve’ punt, voor zover je dit een negatief punt kan noemen, gaat om de achterband want die is er waarschijnlijk na 6-7000km toch wel aan.

Conclusie

Maar daar koop je ‘m ook niet voor. Want voor de rest heeft deze motor alles wat het motorrijden zo mooi maakt: looks (ik raad aan de foto’s nog eens te bekijken), snelheid, spektakel, kabaal en had ik de looks al genoemd? Veel meer kan ik er niet over zeggen: wát een droommotor, wát een spektakel.

Tekst: Dennis
Foto's: Brikkels.nl
Bouwjaar: 2015




Opties

Lettergrootte:

Poll

Met de motor op vakantie?


Ja Nee

Contact

Vragen of opmerkingen? neem hier contact met ons op!

Motor Marktplein

Wilt u als dealer uw motoren aanbieden via het Motor-Marktplein dan kunt u zich hier aanmelden

KW - PK

KW
PK